เพื่อน ๆ หลายคนคงจะประหลาดใจกับการที่ได้ยินว่าผมเลิกสูบบุหรี่เพราะอาจจะงงว่า แล้วเอ็งจะมาเที่ยวป่าวประกาศทำไม

มีคนสองกลุ่มที่ประหลาดใจครับ

1.คนที่ไม่เคยรู้ว่าผมสูบบุหรี่ด้วยเหรอ คำตอบคือใช่ครับ แต่ที่ไม่ค่อยมีคนรู้ เพราะว่าตอนวัยรุ่นกว่านี้ รวมถึงตอนที่อยู่โปเตโต้ ผมก็ไม่เคยสูบบุหรี่ ผมเพิ่งมาสูบเอาช่วงปีหลัง ๆ นี่เอง (ซึ่งกลับกันกับคนอื่นที่มักจะสูบตอนวัยรุ่น)ถึงผมจะไม่ได้แสดงออกว่าสูบ บุหรี่แต่ก็ไม่เคยปิดบัง เพื่อน ๆ หลายคนในนี้คงรู้ดี

2. คนที่รู้อยู่แล้วว่าผมสูบ ก็จะแปลกใจเพราะในสายตาเพื่อน ๆ จะรู้ว่าผมเป็นคนสูบบุหรี่จัด (มาก) คนนึงและไม่น่าจะเลิกได้ง่าย ๆ

ถ้าถามว่าทำไมถึงสูบ

ก็ง่ายนิดเดียวครับ "เครียด" เมื่อตอนที่เจอความเปลี่ยนแปลงในชีวิตใหม่ ๆ ผมต้องการสูบเพราะว่าผมเครียด แต่หลัง ๆ กลายเป็นว่าไม่สูบแล้วจะเครียด-_-"(ซะงั้น)

แล้วทำไมถึงเลิก?

ก็ตามเหตุผลข้างบนหน่ะครับ ผมไม่อยากจะเครียดเพราะไม่ได้สูบบุหรี่ (เพราะเหตุผลที่เริ่มสูบก็เพราะไม่อยากเครียด)

คิดจะเลิกตั้งแต่เมื่อไหร่

คิดทุกวันนั่นแหละครับ คิดตั้งแต่วันแรกที่เริ่มสูบ คิดว่าพรุ่งนี้ก็ไม่สูบแล้ว อีกอย่างผมคิด(ไปเอง)ว่าช่วงปีหลัง ๆ มานี้ มีคนส่วน(น้อย ๆ)หนึ่งพยามยึดเอาผมเป็นแบบอย่างในเรื่องของความอดทนในการเผชิญกับอุปสรรคใน ชีวิต ถึงผมไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนั้น แต่มันก็เป็นไปแล้วและมันก็ทำให้ผมกังวลใจที่มีคนแบบนั้นอยู่ ถึงจะไม่มาก (มีแค่หนึ่งคนก็มากพอที่จะทำให้ผมกังวลแล้ว) ผมก็เลยรู้สึกว่าเราเป็นแบบอย่างอะไรให้เขาได้หลายอย่าง แต่แค่อุปสรรคเรื่องเล็ก ๆ อย่างบุหรี่ผมยังก้าวข้ามไม่ได้ผมก็รู้สึกละอายใจมาตลอด

แล้ววิธีเลิกหล่ะ

ผมลองมาหมดแล้วครับ ทั้งหักดิบ,โยนทิ้ง,ใช้ยาช่วยเลิก,โทรหานักบำบัดฯลฯ สุดท้ายวิธีที่ได้ผลคือ

1.ไปหาพ่อที่เมืองจีน เพราะพ่อผมไม่รู้ว่าผมสูบบุหรี่(ผมว่าจริง ๆ แกแกล้งไม่รู้มากกว่า) ปีที่แล้วผมไปหาแก ผมจำได้ว่าผมพกบุหรี่ไปเป็นกระบุงแล้วก็ต้องไปหาที่นั่งแอบสูบ ปีนี้ผมเลยพยามใช้เวลาทั้งสัปดาห์อยู่ต่อหน้าแกตลอด เป็นการประชดตัวเองไปในตัว

2. ผมเที่ยวป่าวประกาศไปทั่วว่าเลิกบุหรี่แล้ว เพื่อให้ตัวเองอายที่จะล้มเหลว วิธีนี้เหมือนพนันแบบหมดหน้าตักคือทำให้ตัวเองจนตรอกเอง อันนี้ได้ผลชะงัดเลยครับ ทันทีที่ผมประกาศสิ่งที่เกิดขึ้นคือคนมาแสดงความยินดีกันเพียบแถมให้กำลังใจ อีกบานเบอะ เพราะฉะนั้นทุกครั้งที่ผมอยากบุหรี่ผมก็แค่นึกหน้าคนเหล่านั้นนึกถึงพ่อแม่ นึกถึงแฟนแล้วก็พวกคุณ ๆ ๆ  (ลองกลับไปอ่านคอมเม้นท์เก่า ๆ ดูครับผมแค่นึกถึงคนที่เข้ามาให้กำลังใจ) แค่นี้ก็จะรู้สึกเจื่อนไปเอง จนไม่อยากสูบแล้ว ก่อนหน้านี้ผมเคยเลิกบุหรี่ได้นานที่สุดก็คือไม่ถึง 24 ชั่วโมงด้วยซ้ำ ถึงตอนนี้ผมก็หยุดมาได้เกือบ ๆ เดือนนึงแล้ว^_^

สุด ท้ายนี้ถ้าคุณอยากจะช่วยผมอีกแรง ก็รบกวนช่วย ๆ กันมาซ้ำเติมด้วยการโพสยินดีกับผมด้วยนะครับ (เพี้ยนไปหรือเปล่า) ทุก ๆ คอมเม้นท์เป็นส่วนหนึ่งของความสำเร็จ(แบบเพี้ยน ๆ )ของผมครับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

PS.ของ อุทิศบทความนี้ให้กับบุหรี่เพื่อนเก่าที่จะจากกันไปขอบคุณที่เคยเป็นส่วน หนึ่งที่ช่วยให้ผ่านวิกฤติไปได้ วันนี้อยากจะบอกว่าผมไม่ได้เกลียดบุหรี่ไม่ได้เกลียดคนสูบบุหรี่ไม่ได้เห็น ว่าบุหรี่เป็นของชั่วร้าย แต่เราคงต้องจากกันแล้วนะเพื่อนเก่า (ออกแนวฟันแล้วทิ้ง)